Гродзенскі бард і пісьменнік у чарговым запісе блога расказвае пра дзядулю Крылова и ягоную няўміручую творчасць. Аказваецца, байкапісьменнік заглядваў у будучыню і прадказваў сёняшні час.
Выпадкова адкрыўшы кнігу баек Івана Андрэевіча Крылова (И.А.Крылов.Басни.Детгиз 1951 год), быў уражаны тым, наколькі вясёлы і мудры байкапісьменьнік, сябра дзяцей і дарослых, зазіраў у будучыню і прадказваў некаторыя важныя моманты, так дакладна прадказваў, што супадзенні здарэнняў і нават прозьвішчаў уражваюць.
Ці, можа, гэты сьвет не мяняецца,а толькі цыклічна паўтараюцца старыя нейкія выпадкі?
Інакш чаму тады тое, што адбылося ў дзевятнаццатым стагоддзі, раптам усплывае ў дваццаць першым?
Так што ўключаючы ў чарговы раз з ранку камп’ютар і чытаючы ранішнія навіны, не разумееш — ты чытаеш навіны, цЦі байкі Крылова?
Напрыклад:
Тут ўсё ясна. Застаецца ўдакладніць — Чыж – гэта птушка, ці прозьвішча?
А вось ці то пра нядаўні футбол, ці то пра музычны конкурс:
Ці такое ж самае:
А вось пра стан прыватнага бізнэсу на прасторах СНД:
Пагадзіцеся, што выразы «общая контора» і «честные торгаши» гучаць дастаткова іранічна.
А вось пра шматлікія судова- адміністратыўныя працэсы, каторых незьлічоная колькасць:
Альбо:
А наступныя радкі нават каментаваць не трэба, натолькі яны ўніверсальна падыходзяць да любой жыццёвай ситуацыі:
Nihil novi — анічога новага! Таму так і хочацца ўсьлед за іншым класікам, Мікалаем Гогалем, паўтарыць: